Nikt nie przychodzi mówiąc:
„jestem wypalony/a.”

Twój szef zmienił się, albo Ty zmieniłeś/łaś stanowisko — i nagle nie wiesz, jak się odnaleźć w tej relacji. Oczekiwania są niejasne. Feedback nie istnieje albo jest tylko negatywny. Czujesz, że cokolwiek robisz, to za mało — i zacząłeś/łaś chodzić do pracy z napięciem w żołądku.

Odpowiadasz za wyniki ludzi, których nie możesz kontrolować. Ktoś nie dowozi, ktoś inny cicho odchodzi, a Ty próbujesz utrzymać wszystko w całości. Motywujesz, mediujesz, gasisz pożary. I coraz częściej łapiesz się na tym, że łatwiej byłoby zrobić wszystko samemu/samej.

Kwartał się kończy, zaczyna się kolejny — z wyższym targetem. Mechanizm jest zawsze taki sam: dostarczasz, poprzeczkę podnoszą. Przestałeś/łaś już pytać, po co. Myślisz tylko, jak przetrwać do piątku.

Podejmujesz dziesiątki decyzji dziennie — strategicznych, operacyjnych, personalnych. Najczęściej przy niewystarczających danych i zbyt małej ilości czasu. Wieczorami wracasz do nich w myślach. Zacząłeś/łaś się bać, że któraś będzie ta zła.

Masz doświadczenie, masz zdanie, masz rację — ale przebicie się z tym na spotkaniu, do zarządu, w strukturze, wymaga coraz więcej energii. Uczysz się grać w grę, której zasad nie akceptujesz. I coraz częściej zastanawiasz się, czy warto.